فيلم «طعم گيلاس» ساخته عباس کيارستمي با حضور ناصر برهان آزاد و جمعي از علاقه مندان سينما فردا در كانون انديشه جوان نقد مي‌شود.

 بي ترديد، جراحت را مي توان يكي از نمونه هاي خوب نسبي از سريال ملودرام خانوادگي دانست كه هم به محتوا و ارزش هاي پيامي توجه داشته باشد.

سريال «ملكوت»، در نوع خودش، تجربه قابل دفاعي نيست و به نظر مي رسد بر مباني محكمي -حداقل- از جهت سخت افزار تصويري و مفاهيم زيبايي شناسي بصري استوار نيست.

«كارناوال مرگ» به جهت ساختاري چندان قابل بحث نيست و از جهت داستاني و مضموني هم غير قابل دفاع، ميزانس هاي نپخته و دم دستي و به عبارت رساتر سطحي گرايي و ساده پسندي و باسمه اي كاري در حد اعلا و در تمام زمينه ها!

سريال «نون و ريحون» يكي از ضعيف ترين و نازل ترين مجموعه هاي تلويزيوني است كه تا به حال در رسانه ملي تدارك ديده شده است.

واقعيت آن است كه سريال «ملكوت» هم مثل اقران و امثالش در سال ها و مناسبت هاي ديگر پيش از اين، بيش از آنكه به وجه ملكوتي، آسماني و ماورايي اش نزديك شود، به وجه طنز و مضحك بودن نزديك شده است.

فيلمنامه اي ضعيف، بازي هايي اغراق شده، پرسش هاي ساختاري نامتجانس و بالاخره آن اصفهاني بازي و اصفهاني گري لهجه اي – فقط – سريال را به كلي از حيز انتفاع و توجه انداخته و اثري بي سرو ته از آب در آورده.

در قدمگاه با دو موقعيت عاشقانه و عاشقانه - عارفانه رو‌بروييم؛ يکي از پيش‌رسته و در دل تپيده و ديگري از پيش گداخته و اينک برق‌آسا که حامي يکّه و بزرگ و مطمئن «رحمان» است.

دقت‌مندي کارگردان و نويسنده در اين‌جاست که خطا نکرده و در ميانه‌ همين مردم شخصيت ديگري را هم قرار داده، کسي که گرچه ميان مردم و از پيش بوده، ولي با آنان در جنايت کشتن مادر سهيم نبوده و در عين‌حال آگاه از ماجرا همه چيز را با سکوت تحت نظر داشته.

ارزش اصلي «جراحت» به اين است كه براي اولين بار به يك سوژه كمتر كار شده و غريب افتاده توجه كرده و عشق را درون يك خانواده و در لحظات حساس و اوج زندگي يك زوج جوان يعني در دوران عقد و عروسي آنها طرح و پيگيري كرده و به تصوير كشانده.

عشق به موعود، به فرجام نيک انتظار انديشي، به تبلور باورها و ايمان خجسته اميد به آمدن منجي و همه را در بياني «هنرمندانه» پيشکش نمودن به ساحت مقدس منتظران حجت(عج) و اين چيز بزرگي است كه «قدمگاه» بدان نايل آمده.

روايت داستاني در فيلم، بستري مي‌شود براي بيان وراي اين داستان و روايت؛ سيطره‌ تظاهر و ريا و ديگر فريبي و خودفريبي، آن هم در لباس و قامت رسوم و آيين‌هاي بالذات منزه مذهبي! و چقدر هم تأسف‌آور!

جلسه نقد فيلم سينماي ديني و آخرالزمان همراه با پخش آن فردا در دانشكده فني دانشگاه تهران برگزار مي‌شود.

فرصت ماه رمضان به همراه مخاطب چند ده ميليوني، موقعيت غنيمتي است براي رسانه ملي و سريال سازان تلويزيوني، تا از اين توده بالقوه براي ارائه سرگرمي‌هاي جذاب و داستان‌هاي ارزشمند و ارتقاي سطح سليقه مردم بهره گيرند.

سينما، جايي است که مضامين عرفاني و ديني و مذهبي مي‌بايستي در مؤلفه‌ها و ابزارهاي کارآ و درخور آن چون تصوير و - کمتر البته - بيان، به منصه ظهور و بروز برسد و چه خوب که ما در فيلم قدمگاه، شاهد نمونه‌هايي از اين دست هستيم.

«ناسپاس» ايراد فني قابل توجهي ندارد و ميزانسن‌ها بر اساس يك داستان «پدر بزرگ»ي درست است و چينش لوكيشن و آدم‌ها و بازي‌ها درست و درمان است، اما آيا اين تمام آن چيزهايي است كه يك اثر سينمايي در جهان كنوني هنر هفتم و اتمسفر خاصش بايد دارا باشد؟

«زير هشت» در مقايسه با ساير سريال‌هاي در حال پخش از شبكه‌هاي ديگر سيما اثري قابل دفاع و حتي خاطره انگيز شده است؛ خاصه با آن موسيقي زيبا و تيتراژ و پايان بندي بسيار اثرگذار.

شايد اگر «روز واقعه»، اين نگاه فرا متني را براي روايت خود از واقعه عاشورا، انتخاب نمي كرد و مثلا درامش را در دام متن، مبتلا مي ساخت، نمي توانست به بياني چنين جذاب و امروزي دست يابد.

«چهل سالگي» اثر كشداري از آب در آمده نوعي لختي و سستي و بي حوصلگي در كليت كار ديده مي شود و بازيگران در ميزانسي بي حال و بد ريتم صرفاً بر ساختن «تصوير»ي همت كرده اند كه مي شده همان را خيلي بهتر و جذاب تر در همان قالب درست اش – شايد – يعني ادبيات داستاني پي گرفت و به آن رسيد.

فيلم سينمايي «دموكراسي تو روز روشن»، به كارگرداني علي عطشاني و بازيگري حميد فرخ نژاد، محمدرضا گلزار، نيكي كريمي، نيوشا ضيغمي و ... به مدت دو هفته در سينما خانوادگي فرهنگسراي سلامت اكران خواهد شد.

لذت بردن از طعم غذا، بوي غذا و حتي رنگ و شکل غذا و در واقع چشاندن لذت به ذائقه فردي با لذت بردن از غذا مي تواند در احساسات آدمي تاثيرگذار باشد. در اين فيلم اين حس لذت از غذا مستقيما با عشق ارتباط پيدا مي کند.

اساساً هر فيلمي كه تلاشي نسبي در جهت «خوب» بودن و درست تعريف كردن داستانش در وضعيت كنوني سينماي ايران انجام مي‌دهد، خواه ناخواه تبديل به يك فيلم خاص مي‌شود و «هفت دقيقه تا پاييز» هم از همين جنس است.

«در چشم باد» حقيقت اسلام، فرهنگ عاشورا و شهادت طلبي را آن گونه که بايد نديد.

من معتقدم يکي از عوامل نرم افزاري در ساخت يک پيرنگ خوب - به معناي تمام و درست کلمه - اشراف بر درون‌مايه و روايت و در واقع آن چيزي است که سازنده اثر مي‌خواهد با دست يازيدن به مؤلفه‌هاي بصري و داستاني در جهت بيانش برآيد.